Budynek dworski z 1809 roku w Śleszowicach został zrujnowany i rozebrany przez Niemców. Niemcy dokonali deportacji mieszkańców wsi do obozów pracy przymusowej w Rzeszy, a na ich miejsce sprowadzono osadników niemieckich.
Maków i okoliczne osiedla były dobrami królewskimi – stanowiły Makowszczyznę. Makowianie zajmowali się wyrębem drzew z otaczającej Maków puszczy beskidzkiej oraz bednarstwem, dostarczając beczki na sól dla żupników wielickich.
Śleszowice powstały w pierwszej połowie XIV wieku w wyniku polskiej akcji kolonizacyjnej w dolinie Skawy — na ziemiach nadanych przez księcia oświęcimskiego Jana I Scholastyka około 1333 roku.
W 1410 r. Zachełmna, jako część królewszczyzny lanckorońskiej, przeszła w posiadanie Zbigniewa z Brzezia (był to majątek koronny, nie prywatna własność).
Marcówka została osadzona prawdopodobnie w II połowie XV w. przez Wołochów, którzy zakładali w lasach tzw. zarębki tj. osiedla powstałe w wyniku wykarczowania lasu.
Wystrój i wnętrze części „Drewutni” w Bacówce stylizowane są na XVI-wieczną gospodę (oberżę), wykonaną z cegły glinianej, suszonej na słońcu z domieszką słomy.
Miasto Jordanów zostało lokowane na prawie niemieckim przez Wawrzyńca Spytka Jordana na wzgórzu między potokiem Strącza Woda, Skawą i Malejówką. Król Zygmunt August nadał przywilej założenia nowego miasta Wawrzyńcowi Spytkowi Jordanowi z Zakliczyna herbu Trąby. Miasteczko miało powstać na części istniejącej już beskidzkiej wsi Malejowa.
W dokumentach lustracyjnych starostwa lanckorońskiego pojawiła się wzmianka o nowo założonej Zawoi (świeżo osadzone Zawoje) jako wsi wolnej od pańszczyzny.
W latach 1757–1759 wzniesiono drewniany kościół parafialny pw. św. Klemensa papieża, ufundowany przez hr. Jana Wielopolskiego. W 1888 r. zastąpiono go nowym drewnianym kościołem ufundowanym przez arcyksięcia Albrechta Habsburga — to ta późniejsza, przebudowana świątynia jest uznawana za jeden z obszerniejszych drewnianych kościołów w regionie.
W Lachowicach wybudowano w latach 1789–1791 kościół p.w. św. Apostołów Piotra i Pawła, uznawany za jeden z najciekawszych przykładów drewnianej architektury sakralnej na południu Polski.
Maków uzyskał prawa miejskie w 1840 roku za sprawą nowego właściciela, hrabiego Filipa Saint-Genois d'Anneaucourt, który nabył klucz makowski około 1839/1843 roku.
W Stryszawie działała huta żelaza, która w XIX w. przerabiała lokalne rudy żelaza wydobywane w Krzeszowie i Targoszowie. Po dotarciu kolei do Suchej w 1884 r. konkurencja tańszej stali ze Śląska spowodowała stopniowe wygaszanie miejscowych hut; dokładna data likwidacji ani ranga huty jako "jednej z największych w Galicji" nie są potwierdzone źródłowo.
Okolice Jordanowa były miejscem walk 10. Brygady Kawalerii oraz miejscowej ludności z wojskami niemieckimi. Miasto zostało mocno zniszczone w czasie II wojny światowej i dwukrotnie spalone.
Maków był miastem granicznym Generalnego Gubernatorstwa, gdzie na Skawie przebiegała granica z III Rzeszą. Niemcy dokonali licznych zbrodni, w tym rozstrzelania 72 osób (25.08.1942) oraz pacyfikacji Osiedla Zagórze (4-5.04.1944), mordując i paląc żywcem 42 osoby.
Niemiecka administracja wprowadziła tymczasową niemiecką nazwę wsi – Lachowitz, ostatecznie wybrano nazwę Lachenwald. Opuszczone domy we wsi były wysadzane w powietrze, burzone lub przerabiane na stajnie. Zniszczono 69 domów, uszkodzono 34, spalono 7.
W obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau zginęło 3 mieszkańców Lachowic, 5 rozstrzelano, 3 zginęło na froncie, a 4 wywieziono na roboty przymusowe do Niemiec.
Pierwsze wysiedlenie mieszkańców Lachowic w ramach Aktion Saybusch – wysiedlono 97 rodzin liczących 521 osób. Drugie i trzecie (ostatnie) wysiedlenie objęło kolejne rodziny. Łącznie wysiedlono 103 rodziny (542 osoby).
Na polanie Malinowe w Sidzinie znajduje się kaplica Matki Bożej AK-owskiej (poświęcona 16 października 1983 r. przez dawnych partyzantów AK) oraz partyzanckie mauzoleum w murowanej grocie z wizerunkiem Matki Bożej, tabliczkami z nazwiskami i pseudonimami partyzantów oraz wierszem patriotycznym. Upamiętnia ona działalność oddziałów AK stacjonujących na Malinowem w 1944 r.
Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego o reformie rolnej z 6 września 1944 r. objął ok. 3,49 mln ha ziemi z 9707 majątków ziemskich (dane za lata 1944–1948); z tego ok. 1,2 mln ha rozparcelowano między ok. 387 tysięcy rodzin chłopskich.
Zygmunt Szendzielarz ps. „Łupaszka" przebywał w Osielcu wraz z Lidią Lwow ps. „Lala" w latach 1947–1948; 30 czerwca 1948 roku został tu aresztowany przez UB i przewieziony do Warszawy.
Utworzono Babiogórski Park Narodowy (rozporządzenie RM z 30 października 1954 r.), którego siedziba mieści się w Zawoi (Zawoja Barańcowa) — brak potwierdzenia, że pierwotnie zlokalizowano ją w Zawoi Markowej.
Kamień węgielny pod budowę kościoła pw. Matki Bożej Królowej Pokoju został poświęcony przez Jana Pawła II 22 czerwca 1983 roku w katedrze na Wawelu (podczas II pielgrzymki do Polski).