Instytucja folwarku, znana w Polsce od XIII–XIV w. głównie w dobrach kościelnych, z czasem (XV–XVI w.) przekształciła się w gospodarstwo rolno-hodowlane nastawione na towarową produkcję zbóż i surowców agrarnych przeznaczonych na zbyt.
W XVI w. wykształciły się dwa typy folwarków: ekspansywne (nastawione na eksport zboża, głównie wzdłuż Wisły i na Litwie) oraz autonomiczne (nastawione na lokalny zbyt produktów rolnych, typowe dla Wielkopolski). Obszar Beskidów Zachodnich pozostawał poza głównym zasięgiem tej formacji.
W XVI w. ziemie folwarczne stanowiły około 17–33% wszystkich uprawianych gruntów na ziemiach centralnej Polski (nie dotyczy bezpośrednio Beskidów, gdzie folwark był mniej rozpowszechniony).
Miasto Jordanów zostało lokowane na prawie niemieckim przez Wawrzyńca Spytka Jordana na wzgórzu między potokiem Strącza Woda, Skawą i Malejówką. Król Zygmunt August nadał przywilej założenia nowego miasta Wawrzyńcowi Spytkowi Jordanowi z Zakliczyna herbu Trąby. Miasteczko miało powstać na części istniejącej już beskidzkiej wsi Malejowa.
Właściciele folwarków, szukając nowych źródeł dochodów, zamieniali pańszczyznę na czynsz, rozwijali propinację i ograniczali kontakty chłopów z rynkiem zbytu.
Odnoga szlaku solnego wiodła przez Jordanów, prowadząc z Krakowa i Wieliczki na Orawę i Węgry. Miasto lokowane w 1564 r. (XVI w.) powstało właśnie przy tym trakcie; handel solą i winami węgierskimi rozkwitał tu w XVI, XVII i XVIII w.
Kościół parafialny św. św. Szymona i Judy Tadeusza w Łętowni wzniesiono w latach 1760–1765, z fundacji ówczesnej właścicielki Łętowni i Łopusznej – Barbary z Janickich Lisickiej, jako trzecią świątynię w tym miejscu.
Rokokowa polichromia o motywach roślinno-architektonicznych w kościele w Łętowni pochodzi z końca XVIII wieku (kościół zbudowany 1760-1765, poświęcony 1776).
W Osielcu wybudowano kościół parafialny pw. Św. Apostołów Filipa i Jakuba w stylu klasycystycznym w latach 1838–1842 (kamień węgielny 1838, poświęcenie 1842, konsekracja 1855).
Okolice Jordanowa były miejscem walk 10. Brygady Kawalerii oraz miejscowej ludności z wojskami niemieckimi. Miasto zostało mocno zniszczone w czasie II wojny światowej i dwukrotnie spalone.
Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego o reformie rolnej z 6 września 1944 r. objął ok. 3,49 mln ha ziemi z 9707 majątków ziemskich (dane za lata 1944–1948); z tego ok. 1,2 mln ha rozparcelowano między ok. 387 tysięcy rodzin chłopskich.
Zygmunt Szendzielarz ps. „Łupaszka" przebywał w Osielcu wraz z Lidią Lwow ps. „Lala" w latach 1947–1948; 30 czerwca 1948 roku został tu aresztowany przez UB i przewieziony do Warszawy.
Wieś Wysoka została odznaczona Orderem Krzyża Grunwaldu (1946) za bohaterską postawę mieszkańców podczas II wojny światowej. Armia Czerwona wkroczyła do Jordanowa w 1945 r.
Pożar kościoła parafialnego, który powstał w wyniku wyładowań atmosferycznych. Dzięki sprawnej akcji gaśniczej straży pożarnych udało się uratować świątynię.
Klub MTR Osielec jest organizatorem jednej z rund Mistrzostw Strefy Polski Południowej w motocrossie, odbywającej się na terenie gminy Jordanów, na torze motocrossowym na górze Przykiec.
Otwarcie zbudowanej na wzgórzu Hajdówka drewnianej Wieży Widokowej, która stała się atrakcją turystyczną. Teren przy wieży jest monitorowany, znajdują się tam ławeczki, rzeźba niedźwiedzia oraz tablice informacyjne z opisami panoram.
Każdy fakt prowadzi do źródła — możesz zweryfikować.
Legendy i podania
Obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus – Pani Jordanowska (Jordanów) W 1618 roku w Jordanowie pojawił się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus, który zyskał cześć jako Pani Jordanowska i stał się ważnym miejscem kultu religijnego.
Dąb Wolności (Jordanów) W 1919 roku, na pamiątkę odzyskania przez Polskę niepodległości, w Jordanowie posadzono „Dąb Wolności”.
Figura św. Jana Nepomucena (Jordanów) W 1817 roku na rynku w Jordanowie postawiono figurę św. Jana Nepomucena, patrona „dobrej sławy”, opiekuna dróg, mostów oraz orędownika w czasie powodzi.