Groniów

Groniów (632 m n.p.m.) – niewysoki, ale charakterystyczny szczyt w zachodniej części Beskidu Makowskiego, położony w powiecie suskim, na terenie gminy Maków Podhalański. Jego łagodne stoki porośnięte są głównie lasami mieszanymi, a sam wierzchołek nie wyróżnia się szczególnymi walorami widokowymi, choć stanowi punkt orientacyjny w lokalnym krajobrazie.

Nazwa „Groniów” jest typowa dla beskidzkich wzniesień o kopulastym kształcie (od staropolskiego gron – „wzgórze”). Brak jest udokumentowanych legend czy wydarzeń historycznych związanych bezpośrednio z tym szczytem. Stoki Groniowa wchodzą w skład większego kompleksu leśnego, który pełni funkcje przyrodnicze i wodochronne dla okolicznych miejscowości. W przeszłości tereny te były wykorzystywane pod wypas bydła, o czym świadczą ślady dawnych polan, obecnie jednak większość z nich zarosła lasem.

Na szczyt nie prowadzą oznakowane szlaki turystyczne, a dostępność jest ograniczona ze względu na brak infrastruktury. Najbliższe szlaki przebiegają w odległości około 2–3 km od wierzchołka, m.in. w kierunku sąsiednich szczytów, takich jak Ostrysz (637 m) czy Kamiennik (630 m). Dojście możliwe jest drogami leśnymi lub ścieżkami rolnymi, jednak wymaga orientacji w terenie. Brak jest również schronisk czy punktów gastronomicznych w bezpośrednim sąsiedztwie.

W okolicy warto zwrócić uwagę na doliny potoków (np. Potok Juszczynka), które przecinają stoki Groniowa, tworząc malownicze wąwozy. Tereny te są popularne wśród lokalnych mieszkańców jako miejsce spacerów i zbieractwa runa leśnego (grzybów, jagód). Zimą stoki bywają wykorzystywane do amatorskiej turystyki narciarskiej, choć brak tu wyciągów czy tras zjazdowych.