Bacowskie Wierchy

Bacowskie Wierchy to niewysoki, ale charakterystyczny szczyt w Beskidzie Małym, wznoszący się na wysokość 540 m n.p.m. w powiecie suskim, na terenie gminy Zembrzyce. Choć nie należy do najwyższych w paśmie, wyróżnia się łagodnymi stokami i rozległymi widokami na okoliczne doliny oraz sąsiednie wzniesienia. Jego nazwa nawiązuje do tradycji pasterskich – „bacowskie” sugeruje związek z dawnymi bacówkami lub pastwiskami, choć dziś szczyt porastają głównie lasy mieszane.

Szczyt nie posiada udokumentowanej historii czy legend, ale jego okolice obfitują w źródła – w promieniu około 1,5 km od wierzchołka znajduje się aż siedem naturalnych wypływów wody, co czyni ten teren atrakcyjnym dla turystów szukających spokoju i kontaktu z naturą. Geologicznie Bacowskie Wierchy zbudowane są z fliszu karpackiego, typowego dla Beskidów, z przewagą piaskowców i łupków. Warto zwrócić uwagę na łagodne podejścia, które sprawiają, że góra jest dostępna nawet dla mniej doświadczonych wędrowców.

Obecnie Bacowskie Wierchy nie są bezpośrednio przecięte znakowanymi szlakami turystycznymi, co czyni je miejscem mniej uczęszczanym, idealnym dla tych, którzy cenią sobie ciszę i samotność na szlaku. Najbliższe szlaki przebiegają w odległości około 2 km od wierzchołka, m.in. w okolicach przełęczy Kocurowa Góra (470 m n.p.m.), skąd można dotrzeć na szczyt nieznakowanymi ścieżkami leśnymi. Brak schronisk w bezpośrednim sąsiedztwie sprawia, że wycieczki na Bacowskie Wierchy wymagają samodzielnego zaplanowania trasy i zaopatrzenia.

W okolicy warto zwrócić uwagę na źródła, które stanowią naturalne punkty odpoczynku podczas wędrówki. Choć szczyt nie oferuje infrastruktury turystycznej, jego spokojna atmosfera i malownicze otoczenie sprawiają, że jest to ciekawy cel dla miłośników przyrody i dzikich zakątków Beskidu Małego.