Gronik

Gronik (648 m n.p.m.) – niepozorny, lecz urokliwy szczyt w Beskidzie Makowskim, położony w gminie Jordanów (powiat suski). Choć nie należy do najwyższych w paśmie, wyróżnia się malowniczymi lasami regla dolnego oraz spokojem, z dala od uczęszczanych szlaków turystycznych. Jego nazwa, typowa dla beskidzkiego nazewnictwa (od „górki” lub „gronia”), nawiązuje do łagodnego kształtu wzniesienia, porośniętego gęstymi buczynami.

Szczyt leży na terenie Pasma Koskowej Góry, w sąsiedztwie wyżej położonych wierzchołków, takich jak Kotoń (823 m) czy Koskowa Góra (867 m). Stoki Gronika są stosunkowo strome, zwłaszcza od strony północnej, gdzie teren opada ku dolinie potoku Malejówka. Lasy porastające górę to głównie buczyna karpacka, z domieszką jodły, świerka i jaworu. W runie leśnym spotkać można chronione gatunki roślin, m.in. lilię złotogłów czy czosnek niedźwiedzi. Na zboczach znajdują się także dwa źródła (w odległości ok. 300 i 850 m od szczytu), które stanowią cenne punkty zaopatrzenia w wodę dla wędrujących.

Gronik nie posiada oznakowanych szlaków turystycznych, co czyni go miejscem dla miłośników bushcraftu i turystyki nieznakowanej. Najdogodniejsze dojście prowadzi z miejscowości Toporzysko lub Łętownia, skąd nieoznakowanymi ścieżkami leśnymi można dotrzeć na szczyt w ok. 1,5–2 godziny. Warto zabrać ze sobą mapę lub GPS, gdyż brak infrastruktury turystycznej wymaga dobrego przygotowania. Z wierzchołka, choć zalesionego, miejscami otwierają się widoki na okoliczne pasma, w tym Beskid Żywiecki i Gorce.

W okolicy warto zwrócić uwagę na Diabelski Kamień – ostańca skalnego w pobliżu Pcimia, związanego z lokalnymi legendami. Choć nie leży bezpośrednio na stokach Gronika, jest częstym celem wycieczek z pobliskich miejscowości. Sam szczyt, mimo braku turystycznego rozgłosu, stanowi cichy zakątek Beskidów, idealny dla tych, którzy szukają kontaktu z dziką przyrodą i odosobnienia.