Nazwa "Bestwina" pojawia się w źródłach pisanych od 1273 roku (XIII wiek). Bestwinka (dawna Bestwina Dolna) jako oddzielna miejscowość wydzielona z Bestwiny jest pierwsza wzmiankowana w dokumentach w 1523 roku.
W XV/XVI w. odnotowano szybki rozwój gospodarki stawowej na terenie Bestwinki i Bestwiny (ok. 200 stawów wzdłuż rzeki Białej, właściciel Marcin Myszkowski zwany "piscinarius"). Nowa odmiana karpia zwana "polskim" lub "królewskim" została wyhodowana dopiero w XIX w. — ok. 1868–1880 — przez Adolfa Gascha w pobliskim Kaniowie (nie Bestwince), co przyniosło mu złoty medal na Berlińskiej Wystawie Rolniczej w 1880 r.
Jan Myszkowski z Przeciszowa i Bestwiny zawarł w 1487 r. wzajemną ugodę z Janem Kropem z Dankowic (zatwierdzoną sądownie przez Jakuba z Dębna i Mikołaja z Poręby): Krop zezwolił Myszkowskiemu poprowadzić wodę przez Dankowice do rybników w Bestwinie, a Myszkowski w zamian pozwolił mieszkańcom Dankowic wypasać bydło w lasach bestwińskich.
W kościele parafialnym pw. Wniebowzięcia NMP w Bestwinie znajduje się monumentalny renesansowy nagrobek przyścienny (cenotaf) Stanisława Myszkowskiego, kasztelana sandomierskiego i wojewody krakowskiego, oraz jego żony Jadwigi z Tęczyńskich. Czterokondygnacyjny pomnik z piaskowca (wys. ok. 789 cm) pochodzi z IV ćwierci XVI w. i przedstawia oboje małżonków w pozycji leżącej. Stanisław Myszkowski (zm. 1570) był faktycznie właścicielem Bestwiny, lecz pochowany został na cmentarzu ewangelickim w Krakowie, zatem obiekt jest cenotafem, nie grobem.
Kościół parafialny p.w. Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny w Kaniowie — wybudowany w drugiej połowie XIX w. (poświęcony ok. 1874 r., konsekrowany w 1896 r.), kiedy Kaniów tworzył samodzielną parafię wyodrębnioną z parafii Wniebowzięcia NMP w Bestwinie.
W 1553 roku Stanisław Myszkowski zawarł ugodę z Pawłem Zwierzyną, zezwalając mu na budowę nowego jazu na rzece Białej i doprowadzenie wody do młyna w Komorowicach, pod warunkiem że woda będzie zawsze zasilać rybniki (stawy) Myszkowskiego, nawet gdy młyn nie pracuje.
W połowie XVII w. nastąpił powrót do kościoła katolickiego po okresie reformacji. Istnieje stary cmentarz, w podziemiu kościoła spoczywają prochy proboszczów i dziedziców bestwińskich.
Działania konfederatów barskich na terenie Bestwiny: szlachta bestwińska przystąpiła do Konfederacji 15 VII 1768 r. w Kętach; w 1771 r. przez Bestwinę i Janowice przeszły wojska rosyjskie zmierzające do Białej (siedziby Generalności Konfederacji Barskiej), doszło do potyczki między Rosjanami a konfederatami.
Tereny Bestwiny weszły w skład posiadłości rodziny Habsburgów w 1808 roku, gdy Jerzy Dobrzański sprzedał majątek Habsburgom żywieckim. Do 1840 roku we wsi stały drewniane domy — głównie tzw. kurne chaty. Typ konstrukcji zrębowo-słupowej jako dominujący dla Bestwiny w XIX w. nie jest potwierdzony w dostępnych źródłach lokalnych.
W Bestwince (wraz z Kaniowem Bestwińskim) w 134 budynkach na obszarze 730 hektarów mieszkało 844 osób, z czego 836 (99,1%) mieszkańców było katolikami, 2 (0,2%) wyznawcami judaizmu a 6 (0,7%) osób innej religii.
W Bestwinie w 231 budynkach na obszarze 1356 hektarów mieszkało 1785 osób, z czego 1755 (98,3%) mieszkańców było katolikami, 29 (1,6%) wyznawcami judaizmu.
Bestwina należała do Leona Karola Habsburga, który przybył tam z żoną Marią-Klothildą w grudniu 1933 roku. Arcyksiążę zmarł 28 kwietnia 1939 w Bestwinie i pochowany jest na tamtejszym cmentarzu parafialnym. Po jego śmierci majątek prowadziła wdowa Maria-Klothilda, która opuściła Bestwinę w 1944 roku wobec zbliżającego się frontu wschodniego. Po wojnie majątek został znacjonalizowany.
W lasach janowickich 19 lipca 1946 r. obława połączonych sił UB, MO i KBW zaskoczyła oddział NSZ ze zgrupowania Henryka Flamego "Bartka" — ciężko ranny został Władysław Guzdek "Wilk". Niemcy zarekwirowali 21 lipca 1941 r. dzwon "Król Chwały" z wieży bestwińskiego kościoła, odlany w 1504 r. przez ludwisarzy z Białej; powrócił do Bestwiny 7 lipca 2010 r.
Bestwinka stanowiła część Czechowic-Dziedzic. W 1977 roku gmina Bestwina wraz z Bestwińką została włączona do gminy miejskiej Czechowice-Dziedzice; w latach 1981–1982 gmina Bestwina została ponownie usamodzielniona. Przez cały ten czas miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego (1975–1998).
Reaktywacja gminy Bestwina po włączeniu jej w skład gminy Czechowice-Dziedzice nastąpiła 1 października 1982 r. (nie w 1980). Gmina była częścią Czechowic-Dziedzic od 1 lutego 1977 do 1 października 1982 roku.
W lutym 1988 roku powstała w Bestwince Rada Parafialna, która zapoczątkowała starania o budowę kościoła pw. św. Sebastiana i organizowała zbiórkę środków na ten cel. Budowę kościoła rozpoczęto w 1989 roku, a formalna tymczasowa parafia erygowana została w 1992 roku.
Każdy fakt prowadzi do źródła — możesz zweryfikować.
Legendy i podania
Początki Bestwiny i jej parafii (Bestwina) Legenda głosi, że parafia w Bestwinie mogła powstać już w 1100 roku, choć osada istniała na tym terenie znacznie wcześniej. Świadczą o tym znaleziska archeologiczne, w tym pozostałości grodziska nad rzeką Łękawką, sugerujące długą historię tego miejsca.
Zielony Krzyż (Bestwinka) W Bestwinie podczas wesela doszło do dramatycznych wydarzeń związanych z konfederacją barską. Święty Jan Nepomucen, którego figura stoi przy Zielonym Krzyżu, miał chronić mieszkańców przed nieszczęściem, a legenda głosi, że miejsce to upamiętnia tragiczne wydarzenia z tamtych czasów.