Groń

Groń (703 m n.p.m.) – niewysoki, ale charakterystyczny szczyt w Beskidzie Żywieckim, położony w powiecie suskim, na terenie gminy Bystra-Sidzina. Należy do Pasma Policy, choć jego wybitność jest stosunkowo niewielka. Groń wyróżnia się łagodnymi stokami, porośniętymi głównie lasem mieszanym, z przewagą buka i jodły. Choć nie jest to szczyt o spektakularnych walorach widokowych, stanowi popularny cel spacerów i krótkich wycieczek, szczególnie dla mieszkańców okolicznych miejscowości.

Szczyt nie posiada udokumentowanej historii czy legend, a jego nazwa – typowa dla beskidzkich wzniesień – odnosi się do kształtu grzbietu („groń” oznacza w gwarze podhalańskiej i beskidzkiej grzbiet lub szczyt). Stokami Gronia płyną niewielkie potoki, a w jego pobliżu znajdują się dwa źródła, co czyni teren atrakcyjnym dla miłośników przyrody. Lasy wokół szczytu są częścią większego kompleksu leśnego, stanowiącego ostoję dla zwierzyny leśnej, w tym saren, jeleni i dzików. Wiosną i latem stoki porastają runo leśne z gatunkami takimi jak przylaszczka, zawilec czy kopytnik.

Na Groń nie prowadzą oznakowane szlaki turystyczne, co sprawia, że jest to miejsce raczej dla osób preferujących spokojne, nieoznakowane wędrówki. Najbliższe szlaki przebiegają w odległości kilku kilometrów, m.in. w kierunku Policy czy Mędralowej. Dojście na szczyt możliwe jest z okolicznych przysiółków, takich jak Sidzina czy Bystra, jednak wymaga orientacji w terenie i korzystania z map. W pobliżu szczytu nie ma również schronisk ani punktów gastronomicznych, dlatego warto zabrać ze sobą prowiant i wodę. W okolicy znajdują się jednak dwa źródła, oddalone o około 300–500 metrów od wierzchołka, które mogą stanowić punkt uzupełnienia zapasów wody.

Mimo braku infrastruktury turystycznej, Groń jest miejscem chętnie odwiedzanym przez lokalnych mieszkańców oraz turystów poszukujących ciszy i kontaktu z naturą. Jego stoki są również wykorzystywane przez grzybiarzy, szczególnie w sezonie jesiennym. Ze względu na brak oznakowania, wędrówki na Groń wymagają podstawowej znajomości mapy i umiejętności poruszania się w terenie leśnym. Warto pamiętać, że szczyt leży na terenie prywatnych lub gminnych gruntów leśnych, dlatego należy szanować przyrodę i unikać zakłócania spokoju zwierząt.