Historia Lachowic sięga przełomu XIII i XIV wieku, kiedy w rejon podbabiogórski napływała ludność dwoma głównymi szlakami: z północnego zachodu od Śląska, brzegiem Skawy i z północnego wschodu od Krakowa doliną Raby.
Wieś została oficjalnie założona przez Piotra Komorowskiego, właściciela dóbr suskich, poprzez połączenie czterech osad: Kobylanki, Lubnicy, Lachowic i Mącznej.
Miejscowa ludność, poza rolnictwem i pasterstwem, trudniła się rzemiosłem rękodzielniczym, przeznaczonym na targi w pobliskich miejscowościach – Żywcu, Makowie i Suchej Beskidzkiej.
W Lachowicach wybudowano w latach 1789–1791 kościół p.w. św. Apostołów Piotra i Pawła, uznawany za jeden z najciekawszych przykładów drewnianej architektury sakralnej na południu Polski.
W Lachowicach wybudowano pierwsze murowane domy oraz utworzono 3-klasową szkołę w Lachowicach Dolnych, a szkołę powszechną usytuowano w Lachowicach Górnych.
Michał Świertnia z Lachowic został 9 września 1914 skazany na karę śmierci za „zbrodnię obrazy majestatu". W listopadzie 1914 wojsko dokonało we wsi przymusowego wykupu siana i owsa, a legioniści stacjonujący w Suchej Beskidzkiej zarekwirowali krowy miejscowym rolnikom.
Niemiecka administracja wprowadziła tymczasową niemiecką nazwę wsi – Lachowitz, ostatecznie wybrano nazwę Lachenwald. Opuszczone domy we wsi były wysadzane w powietrze, burzone lub przerabiane na stajnie. Zniszczono 69 domów, uszkodzono 34, spalono 7.
W obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau zginęło 3 mieszkańców Lachowic, 5 rozstrzelano, 3 zginęło na froncie, a 4 wywieziono na roboty przymusowe do Niemiec.
Pierwsze wysiedlenie mieszkańców Lachowic w ramach Aktion Saybusch – wysiedlono 97 rodzin liczących 521 osób. Drugie i trzecie (ostatnie) wysiedlenie objęło kolejne rodziny. Łącznie wysiedlono 103 rodziny (542 osoby).
Każdy fakt prowadzi do źródła — możesz zweryfikować.
Legendy i podania
Płanetnicy i dzwonnica loretańska W Lachowicach górale wierzyli, że podczas burzy duchy zwane płanetnikami sprowadzają pioruny i grad. Aby je odstraszyć, dzwonili w dzwonek dzwonnicy loretańskiej, chroniąc w ten sposób wieś przed zniszczeniem.