Brenna, zapisywana dawniej jako Brina, Brena czy Brynna, pojawia się w dokumentach już w 1490 roku, gdy książę cieszyński Kazimierz II potwierdza zapis połowy wsi Wawrzyńcowi z Pogórza.
Górki Wielkie i Górki Małe należą do najstarszych wsi w okolicach Brennej — pierwsza wzmianka pochodzi z ok. 1305 roku z "Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis", czyli księgi uposażeń biskupstwa wrocławskiego, gdzie zapisano je jako "Gorki villa vlodari". W tamtym czasie wsie leżały na terytorium Księstwa Cieszyńskiego, które powstało ok. 1290 roku. Pierwotna osada Górki najprawdopodobniej istniała jeszcze przed 1290 rokiem.
Pierwsza wzmianka o Brennej w aktach historycznych, jednak z jej treści wynika, że wieś musiała być ukształtowana i zamieszkana znacznie wcześniej. Książę cieszyński Kazimierz II potwierdził, że Wawrzyniec z Pogórza zapisał połowę wsi Pogórza i Brennej swej małżonce Salomenie z Vrchlabi.
Książę cieszyński Wacław III Adam nadał wieś Brenną Wacławowi Wodzie z Kojkowic w 1565 roku. Pola w Górkach Małych wraz z karczmą, młynem i rybnikami były w posiadaniu wójta Mikołaja Tańca.
Ziemie Górek Wielkich (sołectwa w gminie Brenna) znajdowały się w posiadaniu rodziny Marklowskich w latach 1734–1802. W 1734 r. majątek nabył Erdmann Marklowsky baron von Pernstein, a w 1802 r. rodzina sprzedała go księciu Albertowi Kazimierzowi sasko-cieszyńskiemu. Sama wieś Brenna była w tym czasie własnością Komory Cieszyńskiej (Habsburgów).
Ziemie Brennej wchodziły w skład Komory Cieszyńskiej Habsburgów od połowy XVII w.; w 1772 przeszły na linię lotaryńską, co zbiegło się z uruchomieniem huty żelaza w Ustroniu i wzmożoną wycinką lasów na węgiel drzewny. Pod koniec XVIII w. (1793–96) zbudowano kościół pw. św. Jana Chrzciciela.
Przejęcie księstwa przez lotaryńską linię Habsburgów zapowiedziało istotne zmiany w gospodarce. W sąsiednim Ustroniu uruchomiono dużą hutę żelaza, co zwiększyło zapotrzebowanie na drewno z Brennej.
W 384 budynkach w Brennej mieszkało 2985 osób, z czego 2466 (82,6%) mieszkańców było katolikami, 492 (16,5%) ewangelikami, a 27 (0,9%) wyznawcami judaizmu.
Wybudowano bunkier Huta-Gromanica. Na Klimorackich Pasiekach zginęli z rąk nazistów dowódca oddziału Karol Heller, jego brat Stanisław oraz Ludwik Kłósko. Doszło do potyczki grupy desantowej radzieckich skoczków pod dowództwem kapitana Orłowa z oddziałem niemieckim.
Każdy fakt prowadzi do źródła — możesz zweryfikować.
Legendy i podania
Pochodzenie nazwy Brenna Nazwa wsi Brenna oraz przepływającej przez nią rzeki wywodzi się prawdopodobnie od staropolsko-słowiańskiego słowa 'breń', oznaczającego właściwości wodne terenu, lub od przymiotnika *brьnьnъ – „błotnisty, gliniasty”. Osadnicy nadali rzece nazwę 'Breń' z końcówką '-ica', typową dla wielu polskich rzek.
Legenda o zbóju Madeju i jego skarbie W Brennej i okolicznych lasach grasował niegdyś zbój Madej, napadający na podróżnych i bogatych kupców. Według podań, jego duch wciąż błąka się po beskidzkich szlakach, a w dolinie Brennicy ukryty jest jego skarb, którego nikt dotąd nie odnalazł.
Na terenie wsi zachowały się również ślady dawnej huty szkła z XVI wieku, choć same budynki nie przetrwały do dziś.
Odległości są podane w przybliżeniu od centrum Brenna.
Położenie i teren
Brenna leży na ok. 443 m n.p.m. Otaczające szczyty (≤7 km): Klimczok 1117 m (5.7 km), Trzy Kopce 1082 m (5.0 km), Stołów 1035 m (4.0 km), Szyndzielnia 1028 m (6.6 km), Kotarz 974 m (5.1 km), Hyrca 929 m (5.2 km). Szlaki w pobliżu: Kotarz - Dolina Hołcyny - Brenna Centrum (szlak niebieski); Szlak Harcerski (szlak zielony); Mikuszowice Śląskie - Jaworze Centrum (szlak żółty); Jaworze-Nałęże - Błatnia (Błotny) (szlak czerwony); Przełęcz Karkoszczonka – Rezerwat "Stok Szyndzielni" (szlak czarny); Równica - Skoczów PKP (szlak żółty); Szlak Myśliwski (szlak czerwony); Szlak dojściowy do Szlaku Drwali (szlak zielony).