Po przejściu hord tatarskich sprowadzono na te ziemie osadników pochodzących z Europy Zachodniej (najprawdopodobniej z dzisiejszych Niderlandów), którzy założyli osadę Stara Wieś, a następnie Wilamowice. Lokacja miejscowości nastąpiła prawdopodobnie w drugiej połowie XIII wieku, przy czym nazewnictwo wskazuje, że najpierw założono Starą Wieś, a potem przeniesiono lokację na nowe miejsce.
Wilamowice (lub Wymysoü) zachowały odrębność kulturową, podczas gdy Stara Wieś uległa asymilacji z otaczającą ludnością polską. Osadnicy przywieźli ze sobą wysoką kulturę rolną oraz umiejętności tkackie, którymi zajmowała się większość ludności. Byli również bardzo dobrymi handlarzami i stanowili społeczność typowo endogamiczną, co miało znaczenie w przekazywaniu kulturowym tradycji.
Drewniany kościół pw. Przenajświętszej Trójcy w Wilamowicach pochodzi z tego okresu. Wilamowice były wsią szlachecką, a wśród właścicieli wymieniano rodziny Wilamowskich, Szaszowskich-Gierałtowskich, Korycińskich i Kalinowskich.
Wilamowianie przyjęli ewangelicyzm reformowany (kalwiński), a budynek dotychczas katolickiego kościoła stał się kościołem kalwińskim. Reformacja została zainicjowana przez Jana z Gierałtowic Wilamowskiego. Według niektórych źródeł, Wilamowianie wybudowali drugi kościół protestancki, który stał jeszcze w 1750 roku.
Obszar księstwa oświęcimskiego, w tym Wilamowice, został inkorporowany w skład Królestwa Polskiego i należał do powiatu śląskiego województwa krakowskiego.
Baltazar Damek, wilamowski handlarz, wzbogacił się na handlu płótnem w Śląsku i na Węgrzech; osiedlił się w Białej, gdzie po uzyskaniu przez miasto praw miejskich (1723) został jej pierwszym burmistrzem i ufundował kaplicę Opatrzności Bożej (ok. 1708).
Wilamowianie wykupili się z poddaństwa, podpisując umowę o wykupieniu miejscowych chłopów od świadczeń dworskich za cenę 30 tysięcy złotych reńskich (1808). Wilamowice leżą w powiecie bielskim, nie cieszyńskim.
Język wilamowski był używany w szkole i kościele, gdyż nauczycielami i księżmi byli często rodowici Wilamowianie. Język ten wytworzył swoją formę literacką, a poeta Florian Biesik pisał w nim poematy. [Miejscowość: Wilamowice, gmina Wilamowice, powiat bielski — nie gmina Skoczów, powiat Cieszyński]
Według spisu ludności miasteczko liczyło 1662 mieszkańców, spośród których 92% posługiwało się w kontaktach domowych językiem niemieckim (w tym wilamowskim).
W Wilamowicach mieszkało 1719 osób, z czego 1677 (97,6%) było katolikami, a 42 (2,4%) wyznawcami judaizmu; 1152 (67%) było niemieckojęzycznych, a 567 (33%) polskojęzycznych. W zawodzie tkackim pracowało 150 osób.
Wilamowska tkalnia została zakupiona przez Kazimierza Krzyżanowskiego, który rozbudował ją jako Zakłady Przemysłu Lnianego „Wilamowice" (Wilamowice, powiat bielski, 1920 r.).
Gmina Wilamowice zajmuje powierzchnię 56,87 km kw., w tym miasto Wilamowice 10,4 km kw., a tereny wiejskie 46,46 km kw. W gminie, w tym w mieście Wilamowice, zamieszkuje 17 287 mieszkańców.
Zorganizowano wydarzenie pn. 'Wspólna biesiada – organizacja spotkania promującego lokalne dziedzictwo kulinarne' w ramach Marszałkowskiego Konkursu 'Inicjatywa Sołecka'.
W Wilamowicach występuje enklawa kultury wilamowskiej charakteryzująca się własnym językiem i odrębnymi zwyczajami. Granicząca z Wilamowicami miejscowość Stara Wieś nosiła nazwę „Stare Wilamowice”, co może świadczyć o tym, że założyli ją ci sami osadnicy co dzisiejsze Wilamowice.
W Wilamowicach (powiat bielski) znajduje się pomnik przyrody ożywionej — Aleja Lipowa w Dankowicach, licząca ok. 145 lip drobnolistnych w wieku ok. 130 lat, ustanowiona w 1996 r. Prowadzone są próby rewitalizacji języka wilamowskiego, a uczniowie mogą go uczyć się także w szkołach. Gmina Wilamowice realizuje projekt ochrony przyrody w ramach Aglomeracji Beskidzkiej. Wykonano remont konserwatorski kościoła pw. Przenajświętszej Trójcy. Siedzibą władz samorządowych są Wilamowice.
Każdy fakt prowadzi do źródła — możesz zweryfikować.
Legendy i podania
Flamandzkie pochodzenie Wilamowian Według miejscowej legendy, założyciele Wilamowic przybyli na te tereny z Flandrii (zwanej w Wilamowicach „Flamandią”) lub Holandii, choć ich rzeczywiste korzenie mogą sięgać obszaru nad środkowym Renem i Menem. Mieszkańcy wskazują na te pochodzenie jako źródło unikalnego języka wilamowskiego, choć łączy go najwięcej ze wschodniośrodkowymi dialektami niemieckimi.
Wilamowskie Śmiergusty Zwyczaj kultywowany w drugi dzień Świąt Wielkanocnych, polegający na polewaniu wodą oraz wrzucaniu do wanny na rynku wszystkich panien. Wydarzenie łączy zabawę z tradycją.
Odległości są podane w przybliżeniu od centrum Wilamowice.
Położenie i teren
Wilamowice leży na ok. 327 m n.p.m. Otaczające szczyty (≤7 km): Chełm 464 m (5.4 km), Bucze 417 m (6.7 km), Górka Wilamowicka 388 m (1.1 km), Puńca 387 m (4.8 km), Sztwiertniowe 384 m (6.2 km), Górka Tarnawa 373 m (0.6 km). Szlaki w pobliżu: Równica - Skoczów PKP (szlak żółty); Spacerowy Szlak Morcinkowski (szlak czerwony); Skoczów PKP - Pod Łazkiem (szlak zielony).